تاریخچه کاشت موَ

در قرن 18 میلادی، تلاش‌های اولیه برای جراحی ترمیم مو قابل مشاهده است.

اولین یادداشت‌ها درباره کاشت مو به سال 1822 میلادی برمی‌گردد. در آن سال، دکتر دوم اونگر (Dom Unger) و دانشجوی او دیفنباخ (Diffenbach) انتقال مو از یک طرف سر به طرف دیگر را آزمایش کردند. تکنیک دکتر دوم اونگر در اواخر قرن 19 و اوایل قرن 20 میلادی برای درمان نقاط کم مویی ناشی از تروما یا آسیب استفاده می‌شد.

در دهه‌های 1930 و 1940، تکنیک‌های مدرن جراحی کاشت مو به وجود آمدند.

ریشه‌های اولیه این تکنیک‌ها را می‌توان در ژاپن در سال‌های 1930-1940 پیدا کرد. دکتر اوکودا (Okuda) از کاشت مو از مناطق پوست بدون مو مانند بالای لب، ابروها و خط لب استفاده کرد. به دلیل جنگ جهانی دوم و اختلافات جهانی، کار دکتر اوکودا تا سال‌های پس از پایان جنگ در خارج از ژاپن شناخته نشد.

در سال 1950، اولین روش‌های کاشت مو به‌طور خاص برای درمان نقاط کم موی الگوی مردانه ابداع شد.

در شهر نیویورک، دکتر نورمان اورنترایش (Norman Orentreich) در سال 1952 این روش را اجرا کرد. دکتر اورنترایش مفهوم “تسلط اهداکننده” را ابداع کرد که به‌عنوان اصل اساسی در ترمیم مو مورد استفاده قرار می‌گیرد. به طور ساده، تسلط اهداکننده به‌معنای این است که پیوند موی اهداشده حتی اگر در منطقه‌ای از سر که مویی در آن وجود ندارد کاشته شود، قادر به رشد است.

دهه 1960 و 1970: پلاگها (شاخه ها)ی مو

با استفاده از یافته های اولیه و تحقیقهای دکتر Orentreich، جراحی های اولیه ی کاشت مو شروع شد. این تولد پلاگهای های مو بود که گرافتهای اهدایی از یک ناحیه . گرفته شده و در قسمت طاس (بدون مو) قرار داده می شد. متاسفانه، این تلاش های اولیه برای ترمیم مو از نظر ظاهری خوشایند نبود. و به نوآوری بیشتری برای افزایش تراکم مو و زیباشناسی کلی احتیاج بود.

در دهه 1980، رویکردهای جدیدی در جراحی کاشت مو مورد استفاده قرار گرفت.

در سال 1984، یک روش نوین برای ترمیم مو وجود داشت که شامل برداشت یک ناحیه اهداکننده از پوست سر و سپس تقسیم آن به پیوندهای کوچکتر بود. استفاده از میکروگرافت‌ها نقش مهمی در بهبود جراحی کاشت مو و افزایش جذابیت ظاهری داشت. این روش نتایج بهتری نسبت به تکنیک پلاگهای مو فراهم می‌کرد.

دهه 1990: پیوند واحد فولیکولار (FUT) 

گرچه میکرو گرافت ها روش درمان غالب در دهه 80 و اوایل دهه 90 بود، نوآوری جدیدی در سال 1995 اتفاق افتاد که پیوند واحد فولیكولار بود((FUT . FUTاستفاده از تکنولوژی میکروسکوپی را برای تقسیم یک گرافت به واحدهای فولیکولی فردی را وارد کرد. این واحدهای فولیکولی را می توان به صورت جداگانه در پوست . سر قرار داد تا نتایج بهتری برای داشتن یک موی ترمیمی طبیعی را بدست آورد. حالا به لطف FUT تراکم مو و فرم خط مو می تواند با دقت شکل داده شود.

سالهای 2000: استخراج واحد فولیکولی (FUE)

یک گزینه جایگزین برای FUT در اوایل سال 2002 توسعه یافت. که به عنوان استخراج واحد فولیکول یا FUE شناخته شد. در حالی که FUT برداشت یک نوار اهدایی و جدا کردن واحدهای فولیکولی از آن نوار بود، FUE شامل برداشت واحدهای فولیکولی از ناحیه اهدا کننده پوست بدون نیاز به برداشت نوار بود.

با توجه به نوآوری های FUT و FUE در 20 سال گذشته، نتایج جراحی کاشت و ترمیمی مو به بیشترین اثربخشی و زیبایی شناسی طبیعی رسیده است.

در دهه 2000، یک گزینه بدلیل برای روش FUT (برداشت واحد ترمیمی فولیکول) در حال توسعه بود که با نام  استخراج واحد فولیکولی (FUE) شناخته می‌شد.

در حالی که روش FUT شامل برداشت یک نوار اهدایی و جدا کردن واحدهای فولیکولی از آن نوار بود، روش FUE شامل برداشت واحدهای فولیکولی از منطقه اهداکننده پوست بدون نیاز به برداشت نوار بود.

با توجه به پیشرفت‌های انجام شده در روش‌های FUT و FUE در طول 20 سال گذشته، نتایج جراحی کاشت و ترمیم مو به حداکثر تأثیر و زیبایی طبیعی رسیده است.